Archivo de la categoría: Uncategorised

CONXUROS DE SAMAÍN 2016

Este curso temos proxecto de centro: O Humano. Por ese motivo, o certame de conxuros de Samaín convocado polo Equipo de Dinamización da Lingua galega tiñan como finalidade achegar fórmulas que servisen para humanizar o inhumano, o terrible, para reverter o efecto terrorífico de todas as forzas do mal. Os gañadores son: Pablo Castiñeiras Armada, María Rodríguez Mejuto e Javier Moya Sánchez de 2º C.

O conxuro que rompe muros

Se ves a unha persoa

á que non lle podes falar,

este gran feitizo os muros

poderá quebrar.

Primeiro nunha cousa

terás que pensar.

De pensamentos felices

a cabeza encherás.

Unha vez que o fagas

teste que relaxar;

se un está nervioso

non pode conversar.

Entón estas palabras

teraste que dicir:

“Romperei o muro

e falareille por fin”

E, de súpeto, maxia!

Rompeuse o muro!

Ese muro que é tan duro;

ese muro que xa non aturo.

Pablo Castiñeiras

Que medo!

ás oito da mañá,

que dá algún neno

coa cara embruxada.

Neste cemiterio

hai un esqueleto,

todos sabemos quen é

mais ninguén vai dicir nin che.

Hai algunha cabaza,

que non para de falar,

de tanto aburrimento,

vainos matar.

Tamén hai unhas bruxas,

de pelo louco despeinado,

máis un anano,

entre o profesorado.

Pelo de cogomelo,

serrín de Marín,

peixe atestado,

convértome en Serafín.

Con isto invoco,

a todos os monstros

a subirme a nota un pouco.

Virán os demos,

porque todos xuntos,

podemos!

 

María Rodríguez Mejuto

EVITAR A SANTA COMPAÑA

(CONXURO)

Espíritos dos mortos, alento das meigas,

pelos de gato, bostezo de lerpas.

Pesadelos inimaxinables, esperanzas perdidas,

desexos que xorden, desexos que perigan.

Ingredientes os seguintes, por favor non vos equivocades,…

Se a Santa Compaña temedes,

Primeiro, necesitamos un caldeiro de ouro,

que teña un señor louro.

Engadirlle ollos de demo, caldo de grelo.

En lúa chea, pelos de nena,

mocos de trasno, uñas de gato,

dentes de curuxa, néboa con bruma,

excrementos de xabaril, pluma de fénix ou colibrí,

corno de unicornio, sesos dun cristián morto,

carne de xigante, que a morte este conxuro non agarde.

Os que bebamos este beberaxe,

cando a lúa estea enriba do caldeiro,

en sete segundos beberás a poción.

Se non, o mal de ollo da Santa Compaña non evitarás,

ela aparecerá ante ti nunha noite infernal…

Javier Moya Sánchez

REESCRIBINDO A MANUEL MARÍA

Este ano o Día das Letras Galegas estivo dedicado ao poeta chairego Manuel María. Desde o noso instituto quixemos facerlle unha homenaxe que interactuase coa súa obra. Algunhas clases elaboraron poemas colectivos a partir dalgunhas palabras extraídas dos seus versos. Cada alumnX escollía unha palabra ao chou que Manuel María empregara na súa obra. 1º da ESO A colleu palabras da poesía social, 1º B da poesía intimista e de recreación da paisaxe mentres que 1º de Bacharelato creou o seu texto a partir da poesía amorosa. Coa palabra seleccionada cada un dos rapaces escribiu un verso que debía incluír o vocábulo elixido, sen pensalo moito para deixar fluír a imaxinación. Velaí van os resultados:

Por fin chegou á súa plenitude

a nosa lingua común é o que nos define

Saleta, adorada muller

nidia coma ninguén

hai que florecer na primavera

a súa beleza impoñente

como unha roseira en primaveira

a tenrura dos teus ollos faime suspirar

sempre dan ganas de espertar á luz do día

o cantar dos paxaros ao mencer

o amor é a luz que nos fai brillar

hai que defender máis a lingua

chama ás portas do seu corazón

ti es listo

cando o verdadeiro sentido arrima

gustoume ver o Culompai sobre o mar

 

1º BACHARELATO (A2)

 

Ao envellecer estamos máis preto da morte.

Esta chama non se disipa nin debaixo da choiva.

Soñar é disfrutar

mentres o sol guía o camiño.

O tentador pescozo para dar unha colleja

-ti es un paspallán.

Cando pasaba polo bosque vin algo sobrehumano

Saleta,  miña dozura de primavera

poderiamos querer algo así,

as flores florecen no campo

vivir a carón dos teus

tan común como a choiva en Galicia

coa túa tenrura enfeitízasme

amor descosido, corazón ferido…

o 23 de xuño celébrase san Xoán

con plenitude de xente

REESCRIBINDO A MANUEL MARÍA

É un xardín moi bonito

na cidade hai moitos casinos

as bágoas do ceo que caen ao mar

a nosa identidade escrita nun documento

a Alcaldía que bonita

familia, toda a miña vida

familia, todo o meu amor

o bando bo atrapou os ladróns

a nosa lei é normal

se miras cara arriba verás as estrelas brillar

non me gusta a sequía dos bosques

un paxaro ceibe como o vento

quioscos cheos de branco e negro

ti tes a licenza

a nena está espida

o neno ten que emocionar o bebé

hai garavatas de moitas cores

non podes prohibir

 

1º ESO A

REESCRIBINDO A MANUEL MARÍA

O mundo quedou en soedade

cando vas polo monte, vas polo paraíso

de nenez matáronme

deixar voar o teu soño

o aradiño é tan próspero como as flores de xazmín

unha casa de son e cores

terra de desexos

as brétemas do mar

miro cara o ceo e véxote a ti

e cada palabra que escribo cara a ti

que mellor que mexar na fonte!

Pilar enfádase cos meus asubíos

encántame ver os paxaros voar

o meu carro roubáronmo cando durmía

ti traballas no meu corazón

a rosa humilde do xardín.

 

1ºESO B

REESCRIBINDO A MANUEL MARÍA

Botei un salouco

son semellante a un aguacate

a miña habitación é un paraíso

o pobo morreu

un neno labrego

a Terra Chá é un pobo aquí e outro alá

as árbores da praza no outono amarelo e laranxa

o idioma está dentro de cada un de nós

e ademais ten fochancas como un roscón.

 

Déixame dicirche algo moi sinxelo

soa o vento e traballa o muiñeiro

o corazón está no meu peito

e ti, vén aquí que mexas por ti

vive a vida ao grande

polo día hai moita claridade

a brisa do mar

 

(1º ESO B)

CONXUROS ARREPIANTES DE SAMAÍN

Se vos gusta a literatura de terror hai moitos libros na biblioteca aos que podedes achegarvos. Pero tamén temos claros exemplos de autores entre o noso alumnado que lle dan ben ao xénero.  O Equipo de Dinamización da Lingua galega convocou polo Samaín un concurso de conxuros terroríficos. Os gañadores foron Noela Mato López, de 1º A e Javier Moya Sánchez de 1º B. Aquí podedes deleitarvos cos seus textos tremebundos:

O conxuro da meiga Peiga

comeza cunha pequena teima:

Se o instituto queres queimar

fala co avó de satanás,

se nunha ra a alguén converter

salta cinco veces diante del,

e nun cempés?

Cen!

Se queres un monstro de mascota mata trinta moscas tontas

e se queres un exame aprobar

tira unha chave ao chan

e se non o quero facer?

Chámame!

Non falo máis se non, remataremos mal, por xente coma vós

que dos malos conxuros abusa un montón!

Noela Mato López (1º A)

Cabazas malditas do pantasma negro,

dente do rei dos lobos,

lágrimas da desesperación dun neno,

sangue de gargona maldita (do brazo esquerdo, non do dereito),

pelo do señor das mates,

suor da madre terra,

corno bañado no río do rei,

sopa de caldo dun litro,

néboa da Santa Compaña,

porro de Circe,

ovo do basilisco da Idade Media,

área do corpo dun morto,

caca de harpía,

rata podre de sumidoiro,

oitenta ollos sanguentos da araña do inferno,

mocos do orco pestilente,

dentes mugrentes do lobo sanguinario,

orellas con cerume dunha vella arrugada,

ósos dun dragón asiático duns 459 e medio de idade,

o mono dunha cova embruxada,

picadillo de mosquitos e térmites,

baba da túa madriña,

auga da bendición pasada,

perfume da miña irmá,

pis de morcego, caca de camelo,

pelos do gato,

ancas duns sapos,

mocos dunha louca, ponme una boa nota,

e pata de formiga,

e que este conxuro todo o consiga,

ata anular as queixas da túa madriña.

 

Javier Moya Sánchez (1º B)

“Kitchen” de Banana Yoshimoto

índiceKitchen foi o primeiro libro da escritora xaponesa Banana Yoshimoto. Con este libro conseguiu darse a coñecer e gañar numerosos premios, converténdose así, nun dos libros máis coñecidos da literatura contemporánea xaponesa. Esta historia moi breve vai acompañada moitas veces doutro relato chamado Moonlight Shadow. A técnica de escritura é fácil de ler e directa. Narra todo o tempo en primeira persoa.

O libro relata a historia dunha rapaza xaponesa que tras a perdida da súa avoa, que era o seu único familiar vivo, múdase a casa de Yuichi, un rapaz da súa facultade. Tras un tempo vivindo alí Mikage, a protagonista, múdase e perde a pista das persoas coas que estivera vivindo uns meses ata que sabe da morte da nai de Yuichi. Tras o reencontro con Yuichi ocórrelles algo inexplicable para os dous.

Os protagonistas son: Mikage, Yuichi e Eriko. Mikage é unha rapaza que se sente moi triste dende a morte de seus pais, pero a morte da súa avoa foi a gota que colmou o vaso, aínda que a morte de Eriko tamén lle afectou moito. Yuichi é un rapaz, dentro do que cabe alegre, que de pequeno tivo que sufrir a perda da súa nai biolóxica, e de maior a morte de súa nai/pai, xa que coa morte de súa nai seu pai xa non se sentía cómodo co seu sexo e cambiouno. Eriko é a nai de Yuichi, e dende o cambio de sexo é unha persoa moi alegre que tenta animar ao seu fillo e que considera a Mikage coma unha filla.

Banana Yosimoto deléitanos cunha novela que representa un bon exemplo de cultura contemporánea xaponesa. Esta novela contén algo do estilo de Haruki Murakami, gran escritor xaponés, pero queda debaixo do nivel deste autor sendo unha lectura máis simple e menos refinada.

O éxito conseguido foi inmediato tras a publicación, o que lle valeu máis de sesenta edicións só en Xapón; aparte dos premios que colleitou: Newcomer Writers Prize en 1987, e o Izumi Kyoka en 1989. Existen dúas películas baseadas na obra.

Este breve relato que transmite tan profundamente os sentimentos de dor e da soidade na perda dun ser querido, cunha linguaxe tan simple e transparente que fai que case estiveras con Mikage no sofá dos Tanabe con esa pesadume. Aínda que non é un estilo que nos guste moito, o drama (da descrición desa perda), a verdade é que o libro gustounos a pesar de todo. Yoshimoto tenta mostrar a saída á dor dunha forma, á miña vista, bastante pobre. De feito gustounos o conto dentro de Kitchen, chamado Moonlight Shadow máis que a historia principal; vémoslle unha estrutura máis fácil de levar e ao ter un certo toque místico ou paranormal faina máis entretida.

                                                     970393     iris

Hugo Martínez Vázquez e Iris Vidal Vázquez (1º BACHARELATO)

“ARDALÉN” DE MIGUEL ANXO PRADO

FORRO-CARTONE-ARDALEN

Ardalén é unha obra xenial. Tras o seu paso polo apartado artístico do film De Profundis, o debuxante e autor de banda deseñada Miguelanxo Prado volve a demostrarse a si mesmo e a todos o que é capaz de facer.
O primeiro que destaca de Ardalén é o debuxo. Nesta obra, Prado utiliza un estilo que parece sacado dun caderno de debuxo a lapis para darlle vida á obra, sendo apreciábeis no debuxo cada un dos trazos que o compoñen. Ademais, este estilo tan peculiar axuda a crear esa atmosfera melancólica, tranquila e case de soño que predomina neste cómic.
En canto á idea xeral non é algo excepcional: Adela, a filla dun emigrado do que non sabe nada dende hai máis de 30 anos, viaxa a unha aldea para atopar respostas. Non obstante, o desenvolvemento da trama está levado dunha forma excelente, mesturando o tempo presente cos flash-backs e memorias de Fidel, un ancián que parece ter as respostas que Adela busca, pero que moitas veces e ata o final da historia, déixanos con dúbidas sobre o que é real e o que é froito das fantasías da súa mente.
En resumo, Ardalén é unha obra de arte que entra polos ollos grazas ao seu debuxo, e queda na mente pola súa historia, que tanto afeccionados ao cómic coma recén chegados a el deberían ler.

miguel_yañezMiguel Yáñez Lorenzo, 1º de Bacharelato

Se queres máis información sobre este autor coruñés, creador da mascota do Xabarín Clube e colaborador en series americanas de animación como Men in Black, podes consultar a seguintes ligazón: http://www.miguelanxoprado.com/

Tamén tes dispoñible a película De profundis:

O CAMPISMO

O alumnado de 4º de PDC fixo este estupendo cadáver exquisito. Ao xeito dos autores surrealistas da segunda década do século XX, entre todos deixaron fluír o seu subsconsciente neste xogo creativo. Colle un papel e escribe o primeiro verso que se che vén á cabeza. Despois pásao ao compañeir@, pero tapando a totalidade do teu texto agás a última palabra. Este terá que escribir o primeiro que se lle ocurra en relación á palabra lida. Despois tapa o que escribiu menos a última palabra do verso, e pásallo á persoa que está ao lado… así sucesivamente. Esperemos que vos saia algo tan orixinal como a 4º de PDC.

O CAMPISMO

O Tribunal supremo vén de certificar a irregularidade
do meu reloxo cuberto de area
da praia da miña terra querida á que tanto estraño
estraño é que non durmín en clase hoxe.
Hoxe pola mañá vin un porco voando
voando vai voando veño
veño dun lugar moi lonxe, do horizonte
terras fermosas, terras dos gabachos
estaban xogando ao CoD con Alberto
e estaban campeando
nunha franxa do terreo montañoso
nalgún lugar dos Pirineos vivía unha persoa alta.

4ºpdc.